وقتى كه از امام على علیه‏ السلام درباره قضا و قدر پرسیدند، حضرت فرمودند:
لا تَقولوا: وَ كَلَهُمُ الله‏ُ اِلى اَنْفُسِهِم فَتُوَهِّنوهُ، وَ لا تَقولوا: اَجبَرَهُم عَلَى المَعاصى فَـتُظَـلِّموهُ ولكِن قولوا: الخَیرُ بِتَوفیقِ الله‏ِ وَ الشَّرُّ بِخِذلانِ الله‏ِ وَ كُلٌّ سابِقٌ فى عِلمِ الله‏ِ؛

نگویید: خدا آنان (گناهكاران) را به خودشان وانهاده است، كه با این سخن خدا را سبک مى‏‌كنید، و نگویید: خدا آنان را بر انجام دادن گناهان، مجبور ساخته است؛ كه با این سخن به خدا نسبت ظلم مى‏‌دهید بلكه بگویید: خیر در سایه توفیق خدا و شر به خاطر یارى نشدن از جانب خداست و همه اینها از قبل در علم خداوند بوده است.
الاحتجاج، ج ۱، ص ۴۹۲، ح ۱۲۲